Το Δία μου μέσα! (Σεξ, ψέματα και…μεταμορφώσεις)

Πρόσφατα ανακάλυψα ότι μου άρεσε η μυθολογία. Βεβαίως εγώ γι’ αλλού ξεκίνησα κι αλλού η ζωή με πάει που λένε, διότι με μια πρόχειρη ανάγνωση ανακαλύπτω ότι το λήμμα (Ο όρος ελληνική μυθολογία καλύπτει το σύνολο των μύθων που σχετίζονται με την ελληνική παράδοση, έτσι όπως παρουσιάζονται στα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Ως ελληνική μυθολογία ορίζεται συγκεκριμένα η αφήγηση των μυθικών ιστορημάτων που δημιουργήθηκαν από τους αρχαίους Έλληνες και αφορούσαν τους θεούς και τους ήρωες τους, τη φύση του κόσμου και τις τελετουργικές πρακτικές της λατρείας τους) δεν καλύπτει, μα εντελώς τελείως καθόλου, αυτό που παθαίνεις όταν διαβάζεις μυθολογία!

Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή. Νομίζεις κι εσύ ότι η δική μας εποχή είναι αυτή που – όπως και να το κάνουμε – έχει «ξεφύγει» λίγο σεξουαλικά; Αμ δε! Τα λες αυτά γιατί δεν έχεις διαβάσει για το Δία προφανώς.  Διαβάζοντας τις ιστορίες λοιπόν, το πρώτο πράγμα που ανακαλύπτεις είναι ότι ο Δίας ήταν πολύ πηδηχτούλης. Αν ήσουν λίγο ομορφούλα-ης στην αρχαιότητα έπρεπε να θαφτείς κάτω από τη γη (που ούτε αυτό έπιασε όπως θα δείτε) προκειμένου να μη σε ποθήσει. Οι περισσότερες ιστορίες περιλαμβάνουν τα εξής «ο Δίας προκειμένου να ….……………….. (συμπλήρωσε εσύ φίλε αναγνώστη τις τελείες εγώ δεν πέφτω επίπεδο) μεταμορφώθηκε σε ………………..(ό,τι μπορείς να φανταστείς) και είτε ξελογιάζει είτε βιάζει κάποια  (βασικά δεν υπάρχει σαφή όριο μεταξύ του «ξελογιάζει» και «βιάζει» αν το πιστεύετε!! Κα, βασικά, ο Δίας δε φαίνεται τύπος που άρεσε να του λένε όχι.

Το γενικό νόημα, πάντως, είναι ότι σε όποιον δώσεις αιώνια ζωή και εξουσία τα κάνει μπάχαλο (για να μη χρησιμοποιήσω άλλες λέξεις). Ναι Δία, για σένα μιλάω!

Πάμε λίγο από την αρχή, στο σημείο που ο Κρόνος κατάπιε όλα τα παιδιά του εκτός από τον Δία γιατί τον έσωσε η μανούλα Ρέα με τη βοήθεια της Γαίας κι έτσι εκείνος μεγάλωσε και ορίστε μερικά από τα κατορθώματά του.

Ιστοριούλα Νάμπερ 1: Η Λήδα και ο Δίας – κύκνος (δε θέλω σχόλια)

Η Λήδα ήταν η γυναίκα του Τυνδάρεως και ήταν ομορφούλα, πράγμα που από ότι κατάλαβα εκείνο τον καιρό ήταν έως απαγορευτικό (Δίας γαρ). Μια μέρα λοιπόν, εκεί που περιδιάβαινε αμέριμνη στον Ταΰγετο, την τσίμπησε το ματάκι του Διός ο οποίος, προκειμένου να της την πέσει, ζήτησε  τη βοήθεια της θεάς Αφροδίτης. Άκου τώρα τι σχέδιο εκπόνησε και η άλλη προκειμένου να κάνει το χατίρι του Δία: τον μεταμόρφωσε σε κύκνο κι εκείνη πήρε τη μορφή αετού κι άρχισε να τον καταδιώκει. Βλέπει η Λήδα τον αετό να κυνηγάει τον κύκνο και τι να κάνει κι αυτή αρπάζει τον κύκνο στην αγκαλιά της να τον σώσει!. Ε…. και μετά γέννησε δύο…. αυγά (ναι ναι καλά διαβάσατε!) Από το ένα βγήκαν ο Πολυδεύκης και η Ελένη (τα παιδιά του Δία) (Ναι αυτή η Ελένη που καταλάβατε αυτή που έσυρε τα καράβια..!) κι από το άλλο ο Κάστωρ και η Κλυταιμνήστρα (τα παιδιά του Τυνδάρεως).

Ιστοριούλα Νάμπερ 2: Η Δανάη και ο Δίας – χρυσή βροχή (έλα δε θέλω αηδίες…)

Ο Ακρίσιος, πατέρας της Δανάης, μαθαίνει από το Μαντείο των Δελφών ότι ο γιός της κόρης του (όταν και άμα γεννηθεί) θα τον σκοτώσει. Και τι έκανε ως λογικός άνθρωπος; Αποφάσισε, προκειμένου να ζήσει, να μην γίνει μητέρα ποτέ η κόρη του και φτιάχνει Κωσταλέξι! Κατασκεύασε ένα υπόγειο χάλκινο δωμάτιο, έκλεισε εκεί τη Δανάη μαζί με την παραμάνα της (μη τη φάει και η μοναξιά) και έβαλε και φρουρά. Μόνο που ο Δίας, γοητευμένος από την ομορφιά της Δανάης (που την είδε ο άτιμος), μεταμορφώθηκε σε…. χρυσή βροχή και μπήκε μέσα στο χάλκινο δωμάτιο από την οροφή του. Et voila ο Περσέας! (ο οποίος στην πορεία θα σκότωνε τη Μέδουσα αλλά και τον παππού του (διαβάστε την ιστορία καλά του έκανε αν και ατύχημα!!) διότι ο Δίας ήταν και καρπερός και άπαξ και σε πλησίαζε έκανες παιδί (ή έστω αυγό!)

Ιστοριούλα Νάμπερ 3: Ο Γανυμήδης και ο Δίας αετός (όχι αυτός που πεθαίνει στον αέρα, ο άλλος).

Ο Γανυμήδης, ήταν ένας μυθικά πανέμορφος νέος, πρίγκηπας της Τροίας, γιος του βασιλιά της Τρώας από τη Δαρδανία και της Καλλιρρόης, κόρης του θεού – ποταμού Σκάμανδρου. Μια μέρα εκεί που αμέριμνος περπατούσε στην Τροία και μοστράριζε την ομορφάδα του τον αρπάζει (μαντέψτε ποιος) ο Δίας, ο οποίος είχε μεταμορφωθεί σε αετό και τον μεταφέρει – που αλλού –  στον Όλυμπο! Κι επειδή ο Δίας πληρώνει τα μάτια που αγαπά, τον χρήζει οινοχόο των θεών και εραστή του και τον κάνει και αθάνατο (φαντάσου τώρα την Ήρα φίλε αναγνώστη).

Ιστοριούλα Νάμπερ 4: Ο Ιξίωνας και ο Δίας ζηλιάρης.

Εδώ πρωταγωνιστεί ο Ιξίωνας τον οποίο όπως θα δείτε δε τον λες και καλό παιδί! Ο Ιξίωνας, λοιπόν, παντρεύτηκε την Δία κόρη του Δηίονα, γιου του Αιόλου και βασιλιά της Φωκίδας και, για να την παντρευτεί, υποσχέθηκε στον πεθερό του ένα πολύτιμο δώρο (ή αλλιώς προίκα), αθέτησε όμως την υπόσχεσή του. Ο Δηίονας τα πήρε και σε αντίποινα έκλεψε μερικά από τα άλογα του Ιξίωνα και ο Ιξίωνας τα πήρε κι εκείνος και, για να μη σας τα πολυλογώ κιόλας, προσκάλεσε τον πεθερό του σε εορταστικό γεύμα στη Λάρισα και αφού φάγανε (γιατί ήτανε και ευγενικός) τον έκανε παρανάλωμα του πυρός! Αφού, λοιπόν, ο πεθερός πήγε στο πυρ το εξώτερο, ο Ιξίωνας κηρύχθηκε εκτός νόμου, έζησε ως απόβλητος και τον απέφευγαν οι πάντες, (σκοτώνοντας τον πεθερό του, έγινε ο πρώτος άνθρωπος στην Ελληνική μυθολογία που σκότωνε συγγενή του) και όχι μόνο αυτό αλλά τον κυνηγούσαν και για εκδίκηση! Προκειμένου λοιπόν το καλόπαιδο να ξεφύγει από τους διώκτες του, κατέφυγε ικέτης σε ναό του Δία. Ο Δίας (πρωτοφανές!) τον συμπόνεσε και τον συγχώρησε (μωρέ τι καλός!). Τον τάισε, τον πότισε και τον κοίμησε στα καλύτερα μέχρι που ένα απόγευμα, μεταξύ τυριού και αχλαδιού, τσίμπησε με την άκρη του ματιού του τον Ιξίωνα να κάνει τα γλυκά ματάκια στην Ήρα! (εμ τα θελε ο απαυτός σου!). Για να δει, λοιπόν, ο Δίας πόσο πιο κάφρος μπορούσε να γίνει ο Ιξίωνας, έδωσε τη μορφή της Ήρας στην Νεφέλη (σύννεφο – θεότητα) και ξεγέλασε, έτσι, τον Ιξίωνα ώστε να «ζευγαρώσει» μαζί της. Από την ένωση αυτή (με το σύννεφο ναι, ναι) προήλθε το γένος των Κενταύρων (ξέρετε αυτοί οι μισοί άνθρωποι μισοί άλογα???). Ο Ιξίωνας μετά από αυτό αποβλήθηκε από τον Όλυμπο (ε είπαμε καλός καλός…) και, σαν να μην έφτανε αυτό, ο Δίας διέταξε και τον Ερμή να δέσει τον Ιξίωνα με φίδια σ’ έναν φλεγόμενο τροχό.

Ιστοριούλα Νάμπερ 5: Η Σμύρνα και ο Δίας κηπουρός.

Η Σμύρνα (ή Μύρρα) ήτανε κόρη του Θείαντα, βασιλιά των Ασσυρίων, παιδί του έρωτά του με τη Νύμφη Ωρείθυια. Η Σμύρνα λοιπόν, μια μέρα που παίζανε όλα τα κορίτσια στην αυλή, είπε στην Αστάρτη (τη θεά της ομορφιάς (αντίστοιχη της Αφροδίτης)) ότι είναι πιο όμορφη από εκείνη. Η Αστάρτη (καλή και του λόγου της), για να την εκδικηθεί, της προκάλεσε ένα ακατανίκητο ερωτικό πάθος για τον πατέρα της, τον Θείαντα. Η Σμύρνα προκειμένου να καταφέρει να σιγάσει το πάθος της, ένα βράδυ σκοτεινό μεταμφιέστηκε στη μητέρα της και ξάπλωσε δίπλα στον πατέρα της και έκαναν (ίου!!) αυτό που κάνουν ο αρκουδίτσος με την αρκουδίτσα, ο μελισσούλης  με τη μελισσούλα κ.ο.κ. Εκείνο το βράδυ, η Σμύρνα έμεινε έγκυος αλλά δεν πρόλαβε να το χαρεί!. Ο Θείας έμαθε την αλήθεια και την κυνήγησε να τα η σφάξει. Τρέχοντας η Σμύρνα ζήτησε την επέμβαση του Δία, ο οποίος τη μεταμόρφωσε σε δέντρο που ευωδιάζει (τη σμύρνα).  Και τι έγινε το παιδί; Εδώ σου έχω το καλύτερο αγαπητέ φίλε αναγνώστη! Η Σμύρνα γέννησε (ναι, ναι ως δέντρο) τον Άδωνη (όχι τον γνωστό, τον άλλο της αρχαιότητας).

Ιστοριούλα Νάμπερ 6: Η Ευρώπη και ο Δίας ταύρος.

Η Ευρώπη ήταν πολύ όμορφη (μια θεά σαν να λέμε). Μια μέρα, εκεί που μάζευε με τις φίλες της λέλουδα σε ένα αγρό στην ακρογιαλιά της Φοινίκης, μαντέψτε ποιος την είδε! Ναι, καλά το σκεφτήκατε… ο γνωστός και μη εξαιρετέος Δίας. Προκειμένου να την πλησιάσει, λοιπόν, μεταμορφώθηκε σε κάτασπρο… ταύρο!. Βλέποντας η Ευρώπη τον ήσυχο ταύρο, πήγε κοντά του, τον χάιδεψε λίγο και, αφού βεβαιώθηκε ότι δεν αγριεύει, κάθισε πάνω στη ράχη του. Αυτό περίμενε και ο Δίας, οπότε αμέσως, γρήγορος σαν αστραπή, έπεσε στη θάλασσα ώστε να μην προλάβει η Ευρώπη να κατεβεί. Από τη Φοινίκη ο ταύρος-Δίας κολύμπησε ως την Κρήτη, όπου βγήκε στην Γόρτυνα. Εκεί, αφού φανέρωσε στην Ευρώπη ποιος ήταν, την έβαλε κάτω και της έκανε και τρία παιδιά. Αλλά επειδή ήταν κύριος και ήθελε να την αποκαταστήσει κιόλας, την πάντρεψε με τον βασιλιά της Κρήτης Αστερίωνα ο οποίος υιοθέτησε τα τρία παιδιά του Δία.

Ιστοριούλα Νάμπερ 7: H Iώ και ο Δίας (χωρίς άλλο σχόλιο).

Η Ιώ ήταν ακόμη μια γυναίκα που έπιασε το μάτι (και όχι μόνο) του Δία. Της την έπεσε στεγνά κι εκείνη δεν αρνήθηκε (που να τολμήσει) να συνάψει σχέση μαζί του. Η Ήρα όμως, (γνωστή τοις πάσοι και ως η «κερατού») που κυνηγούσε το Δία πόδι πόδι γιατί ήξερε τι κουμάσι ήταν, τους πήρε είδηση γιατί, ο Δίας για να μπαλαμουτιάσει με ησυχία την Ιώ, έριξε ένα βαρύ σύννεφο πάνω από τη Γη με αποτέλεσμα να μην φαίνεται τίποτα από την κατοικία των Θεών (πράγμα που το μόνο που έκανε ήταν να υποψιάσει την Ήρα). Η περιπέτεια άρχισε όταν η Ήρα αντιλήφθηκε την παράνομη σχέση. Ο Δίας, που μπροστά στην Ήρα ήταν κότα λυράτη, προκειμένου να προστατεύσει την Ιώ από την Ήρα τη μεταμόρφωσε σε… αγελάδα!. Η Ήρα όμως, που τον ήξερε πιά και καταλάβαινε ποια είναι η αγελάδα, υποχρέωσε τον Δία πρώτα να αρνηθεί, με όρκο (αφροδίσιος όρκος), την παράνομη σχέση του και έπειτα να της παραδώσει την ωραία αγελάδα, πράγμα που εκείνος αναγκάστηκε να κάνει (όλοι καταλαβαίνουμε γιατί!). Η Ήρα εμπιστεύτηκε τη φύλαξη της αγελάδας στον πανόπτη Άργο, που αγρυπνούσε εναλλάξ με τα (ούτε ένα ούτε δύο) 500 από τα 1.000 μάτια του. Ο  Δίας που είχε τρελαθεί χωρίς την Ιώ ανάθεσε στον Ερμή να τον βοηθήσει. Ο Ερμής αποκοίμισε με τη γοητεία του αυλού όλα τα μάτια του Άργου, και ενώ κοιμόταν τον αποκεφάλισε. Αλλά όοοχι δεν τελειώνει εδώ! Η Ιώ περιπλανήθηκε (ως αγελάδα εννοείται) στην περιοχή γύρω από τις Μυκήνες και κατόπιν πέρασε στην Εύβοια. Την πήρε χαμπάρι όμως η Ήρα η οποία  δεν παραιτήθηκε από την εκδίκησή της και έστειλε έναν οίστρο (μύγα των βοδιών) για να την βασανίζει. Τότε η Ιώ καταδιωκόμενη από τον οίστρο άρχισε να περιπλανάται σε όλη την Ελλάδα. Διέτρεξε την ακτή του Ιονίου πελάγους (που εξαιτίας της πήρε το όνομά του), έφθασε στην Ιλλυρία, διέσχισε όλη την Σκυθία, έφθασε στον Προμηθέα που ήταν δεμένος στον Καύκασο, διέτρεξε την ακτή του Ευξείνου Πόντου (που εξαιτίας της μετέβαλε την ονομασία της, από Άξενος Πόντος σε Εύξεινος), πέρασε από τον Βόσπορο (που εξαιτίας της πήρε το όνομά του (βους+πόρος), και τελικά κατέληξε στην Μέμφιδα της Αιγύπτου όπου γέννησε τον Έπαφο, τον γιο της από τον Δία, ο οποίος στο μέλλον θα γινόταν γενάρχης της φυλής των Δαναών.

Όπως καταλαβαίνετε κι εσείς μετά τα παραπάνω, ο Δίας ήταν ο «καλός ο μύλος που όλα τα αλέθει» και, έτσι και τύχαινε να’σαι λιγουλάκι ομορφούλα-ης, δε του γλύτωνες ούτε με τάμα. Βέβαια, για να είμαστε και σωστοί, και σε περίπτωση που δεν είναι ήδη προφανές, οι Έλληνες θεοί και οι θεές δεν είχαν κανένα πρόβλημα να πετάξουν στο κρεβάτι τα μέλη της ίδιας της οικογένειάς τους. Και εξηγούμαι:  Ο Ουρανός ήταν και γιος και ο σύζυγος της Γαίας. Αυτοί, ως ζευγάρι, έκαναν τους δώδεκα Τιτάνες, δύο από τους οποίους παντρεύτηκαν μεταξύ τους (ο Κρόνος και η Ρέα). Ο Κρόνος και η Ρέα ήταν γονείς της Δήμητρας, του Άδη, της Εστίας, της Ήρας, του Δία και του Ποσειδώνα. Ο Δίας και η Ήρα (και πάλι, αδέλφια) παντρεύτηκαν και έκαναν πολλά παιδιά, ενώ ο Δίας έκανε επίσης μια κόρη (την Περσεφόνη) με την αδελφή του, τη Δήμητρα.

Είπες κάτι;!