Εσύ ξέρεις ποιος είσαι;

Ένα απο τα πιο δύσκολα πράγματα στα οποία καλούμαστε να ανταπεξέλθουμε καθημερινά, είναι η αληθινή γνώση του ποιοί πραγματικά είμαστε..

Μεγάλωσα ως μια γυναίκα αφοσιωμένη ακούραστα στο να κάνει αυτό που οι άλλοι σκέφτηκαν για εκείνη, περιμένοντας από τους άλλους να μου πουν ποια πραγματικά ήμουν, επιτρέποντας σε σχέσεις – οποιουδήποτε είδους – να με κατευθύνουν και να με καθορίζουν. Ζούσα στεκόμενη στο περιθώριο της δικής μου ζωής την οποία όχι μόνο κοίταζα απέξω αλλά την κοίταζα και με δυο διαφορετικές ματιές!. Τη δική μου και των άλλων. Μέχρι εκείνη τη μέρα… Τη μέρα που μαγικά όλα άλλαξαν!

Πιεσμένη απο διάφορα που συνέβαιναν σε εκείνη τη φάση της ζωής μου βρήκα λίγο χρόνο για τον εαυτό μου – αν το πιστεύεις – μέσα στο λεωφορείο που με πήγαινε στη δουλειά. Η διαδρομή ήταν μακρινή, καθόμουν σε μια θέση δίπλα στο παράθυρο και κοιτούσα έξω τις εικόνες να διαδέχονται η μια την άλλη χωρίς να σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο (ή έτσι νόμιζα).  Και έτσι ξαφνικά, χωρίς να υπάρχει καμία υποψία ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο, χωρίς να υπάρχει πραγματικά κανένας λόγος τη συγκεκριμένη στιγμή, ξεκίνησε να με κατακλύζει ένα συναίσθημα γνώριμο. Ο Θυμός. Ατελείωτα κύμματα θυμού με κατέκλυσαν σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Άρχισα να ιδρώνω, να μη μπορώ να σκεφτώ λογικά, η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, τα χέρια μου ήταν σφιγμένα, η αναπνοή μου γρήγορη. Δεν το κατάλαβα αμέσως παρα μόνο όταν τα συμπτώματα υποχώρησαν και άρχισαν οι σκέψεις. Οι λογικές πλέον σκέψεις.

Αποφάσισα λοιπόν να μην πάω στη δουλειά εκείνη τη μέρα. Κατέβηκα απο το λεωφορείο, πήρα το πρώτο ταξί που βρέθηκε μπροστά μου και κατέβηκα στη θάλασσα. Αγόρασα ένα πακέτο τσιγάρα κι ένα καφέ και κάθισα σε ένα παγκάκι που έβλεπε κατευθείαν τη θάλασσα συνειδητοποιώντας ότι ο θυμός είναι εντελώς ασυμβίβαστος με την ελευθερία.

Κι έτσι, παρακολουθώντας το κύμα να σκάει στην ακτή και να φεύγει πάλι προς τα πίσω, ξεκίνησα να ασκώ την ύψιστη τέχνη της συγχώρεσης ξεκινώντας πρώτα απο τον κύριο φταίχτη. Τον εαυτό μου. Έπειτα έψαξα να βρω ποιόν άλλο πρέπει να συγχωρέσω. Ο κατάλογος μακρύς, μη σας τα πολυλογώ, όπως αποδεικνύεται, ήμουν θυμωμένη από τον γονέα μου, θυμωμένη από τα τραύματα της πρώιμης παιδικής ηλικίας, θυμωμένη γιατί είχα σκοπό και όνειρα να έχει άλλη κατάληξη η ζωή μου, θυμωμένη με τον εαυτό μου για το φόβο που ένιωσα κάποτε και δεν έκανα το βήμα που έπρεπε για να προσπαθήσω να γίνω εκείνη που ήθελα, θυμωμένη με ένα σωρό κόσμο για άσχετους λόγους… Και με κάθε συγχώρεση γέμιζαν οι πνεύμονες μου και περισσότερο αέρα. Όταν σηκώθηκα απο εκείνο το παγκάκι ένιωθα σα να ξαναγεννήθηκα.

 

Αλλά δεν τελειώνει εδώ. Ούτε καν. Το πιο δύσκολο κομμάτι σου έρχεται μετά! Ξεκίνησα να σκέφτομαι τι ακριβώς έκανα και οδηγήθηκα στα “λάθος” μονοπάτια. Γιατί αν δε το αναγνωρίσεις πως θα το διορθώσεις; Για να μη σας τα ξαναμανάπολυλογώ, βήμα βήμα απο τότε μέχρι τώρα αλλάζω και κάτι. Και λέω βήμα βήμα γιατί δεν έχουμε κανένα μαγικό κουμπάκι, θέλει προσπάθεια και υπομονή.  Κάθε μέρα έρχομαι και πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαι και σε αυτό που πραγματικά ήθελα.

Η ζωή είναι ένας ατελείωτος κύκλος μάθησης.. Απλά πρέπει να το καταλάβεις. Κι όταν το καταλάβεις να δουλέψεις με αυτό.  Είναι απολύτως εφικτό πίστεψέ με.. Το έκανα και το κάνω κάθε μέρα.

Photo credits: Pablo Orcaray