Εννιά συγγνώμες για όσα έκανα και μία για όσα δεν έκανα

Συγγνώμη, που δεν ήμουν εκεί, όταν με χρειάστηκες. Συγγνώμη για εκείνα τα βράδια, που με έψαξες και ήμουν χαμένη σε ξένες αγκαλιές και κούμπωνα ξένες ανασφάλειες. Συγγνώμη, που δεν  έκανα εσένα να νιώσεις ασφάλεια. Συγγνώμη, που δε σε έκανα να νιώσεις εμπιστοσύνη. Συγγνώμη, που σε πόνεσα. Συγγνώμη που δεν προσπάθησα, που δεν εκτίμησα, που δεν ένιωσα, που άργησα. Συγγνώμη που σταμάτησα να είμαι το κορίτσι που ερωτεύτηκες. Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να κάνω το ένα βήμα πιο πέρα.
Δεν είναι ότι δεν ένιωθα. Είναι ότι ένιωθα πολλά, αλλά όχι για σένα. Για σένα ένιωθα και νιώθω αγάπη. Δεν αλλάζει αυτό. Κάποιες στιγμές νιώθω ακόμα ερωτευμένη σα να είμαι 16χρονο. Κάποιες άλλες δε νιώθω κάστανο. Κάποιες στιγμές, με πιάνω να θέλω να είχαν πάει αλλιώς τα πράγματα και να μην σε είχα αφήσει να φύγεις. Κάποιες άλλες, χαίρομαι που δεν είμαι εκεί μαζί σου, σε αυτή τη ρουτίνα, που όσο και να την ζητάω, τη σιχαίνομαι. Γιατί δε τη μπορώ τη ρουτίνα. Μαζί σου. Δεν ήσουν κάτι μέτριο, γιατί να το ζήσουμε μέτρια;
Δεν είναι μόνο ότι ένας από τους δυό είναι δειλός, φυγόπονος ή χέστης. Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι όλα μέσα, οι συνθήκες, τα πριν, τα μετά, ποιους θα πάρει η μπάλα και εγώ δε ξέρω μπάλα. Είμαι καλή στα αυτογκόλ και αυτό το ξέρεις καλύτερα από τον καθένα. Εσύ ήσουν το μεγαλύτερο μου αυτογκόλ. Το μεγαλύτερο μου λάθος. 0-1 έχασα, μόνη μου από τον εαυτό μου. Και το θέμα είναι ότι τα είδες όλα. Με είδες στα χειρότερα μου, με είδες να πονάω, να αναλώνομαι, να ζω κάτι άσχημο, αλλά όχι για σένα. Είναι δύσκολο να αφήσεις το παρελθόν, να μη σε παίρνει μαζί του.
Εσύ μην ανησυχείς. Δεν είσαι το παρελθόν μου. Ούτε το παρόν μου, ούτε το μέλλον μου. Αυτό δεν είναι αυτοί οι μεγάλοι, επίκοι έρωτες; Αυτό, διαχρονικοί. Βασικά, άχρονοι. Σε ένα υποτυπώδες εδώ και τώρα. Και δε ξέρω καν αν είναι έρωτας. Είναι κάτι, είσαι κάτι. Βλέπεις; Ακόμα δεν είμαι σίγουρη τι είσαι. Πως να ήμουν τότε; Τότε που δεν ήμουν καν εγώ;
Και τώρα ψάχνω το νόημα. Τι έχει νόημα; Μια καλή σχολή; Μια καλή δουλειά; Μια τυπική ζωή; Μια σχέση, ένας γάμος, ένα παιδί; Ποιο είναι το νόημα; Ποιο είναι το νόημα, όταν αυτή τη στιγμή είναι όλα μέτρια; Και δεν είναι μέτρια επειδή λείπεις. Θα ήταν μέτρια και με εσένα εδώ. Συγγνώμη και για αυτό. Είδες που τελικά όλα γίνονται για κάποιο λόγο; Και για αυτό εγώ τα γράφω και εσύ δεν είσαι εδώ. Και δε ξέρω εάν με πειράζει τόσο.
Με πειράζει. Ψέμματα λέω πάλι. Ξέρεις γιατί; Γιατί έτσι είναι πιο εύκολο. Γιατί έτσι όταν με σκέφτεσαι δε θα σε πειράζει που δεν είμαι εκεί, γιατί δεν ήθελα να είμαι. Γιατί έτσι αυτές οι συγγνώμες, θα σου φανούν για μια ακόμα φορά ψεύτικες και δε θα πονέσεις, που δεν είμαι εκεί. Γιατί έτσι θα μπορέσεις να κοιμηθείς καλύτερα το βράδυ. Άραγε κοιμάσαι καλά το βράδυ;
   Συγγνώμη για όσα έκανα. Και κυρίως, συγγνώμη για όσα δεν έκανα.
*Το πρωτότυπο άρθρο της Εμμανουέλας Σταυρακάκη θα το βρεις εδω