Πλυντήριο ή στο χέρι;

Δεν είναι ότι όλα ξεπερνιούνται. Σίγουρα δεν είναι ότι όλα ξεχνιούνται. Είναι ότι μπαίνουν σε μια στοίβα, δίπλα μας, πίσω μας, πάνω μας, με τα οποία πορευόμαστε και χάνουμε από τη ζωή μας, τόσα πράγματα, μόνο και μόνο από τους φόβους, που μεγαλώνουμε σα μωράκια, που μας τα άφησαν στη πόρτα. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

     Δεν είναι απαραίτητο να αλλάξεις. Δε χρειάζεται. Ούτε τα αυτοκαταστροφικά μοτίβα, με τα οποία αντιδράς κάθε φορά, σε κάθε παρόμοια κατάσταση. Είναι άλλωστε τόσο πετυχημένη συνταγή, για να γεννάς τα μικρά σου δράματα. Να ζεις σε αυτό το μικρόκοσμο, όπου κανένας δε σε αγαπάει και ενώ εσύ προσπάθησες, οι άλλοι σε άφησαν μόνη και έρημη. Αφού στο κάτω κάτω, το Commitment Issue, δεν είναι απλά ένα μάθημα που κόπηκες, αλλά ένα μάθημα που δε πήγες να δώσεις ποτέ. 

     Γενικά όλοι κάνουμε (πολλά) λάθη. Άλλοι μικρά, άλλοι μεγάλα, άλλοι αδιάφορα, άλλοι σημαντικά. Εμένα τα δικά μου λάθη, μπαίνουν πάντα σε μια λούπα, που βγαίνω να γκρινιάζω από επάνω ότι δεν περνάω καλά, ενώ δεν κάνω κάτι να περάσω καλά. Ρίχνω σχεδόν τα πάντα στους άλλους, γιατί δεν έχω και πολύ όρεξη να βγω ότι φταίω και από επάνω. Οι άλλοι είναι κακοί, οι άλλοι φταίνε, οι άλλοι δε με αγαπάνε. Εγώ τι; Εγώ εδώ κάθομαι και βλέπω σειρές. Πάω δουλειά, πίνω κανά ποτό, να περάσει και αυτή η εβδομάδα, να περάσει και η επόμενη. Στο μεταξύ να γκρινιάζω για πράγματα, τα οποία δεν είναι καν στο χέρι μου να λυθούν -αλλά όλα δημιουργήθηκαν από το ξερό μου το κεφάλι. Νιώθεις μια ταύτιση, ή εσύ τα έχεις κάνει καλύτερα από εμένα; 

    Εσύ μπορεί να αλλάξεις και να μη το καταλάβεις καν. Και εγώ και αυτός και αυτή. Μπορεί κάποιος ή κάτι να σε αλλάξει. Μπορεί σαν ένας σύγχρονος εξπρεσσιονιστής να αλλάξεις τον κόσμο σου, να τον γκρεμίσεις μαζί με εσένα μέσα και να φτιάξεις έναν νέο. Πάρα πολλά μπορούν να συμβούν, αρκεί να ξεκινήσεις να ζεις. Αλλά εδώ πρέπει να σημειωθεί, ότι πρέπει να προσέξουμε στο κενό μεταξύ *ζω* και *συμβιβάζομαι*. Γιατί δε πρέπει να τραβάς ιστορίες και ευκαιρίες από τα μαλλιά για να πεις ότι ζεις. Δε πρέπει να κάνεις μεγάλους έρωτες, δυνητικές αγάπες. Δε πρέπει να πιέζεσαι, ούτε να πιέζεις. Δε πρέπει να αλλάξεις για έναν ακόμα, που θα έρθει, γιατί και αυτός θα φύγει. Τι; Ωμό πολύ; 

   

  Το πρώτο μου κείμενο το έγραψα το 2012. Αυτό είναι το πρώτο μου κείμενο, για το 2018. Όσο και να λέω ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, δεν είμαι η ίδια που ήμουν. Και μια μου λείπω, μια χαίρομαι που έχω γίνει έτσι. Γιατί έχω τόσες αλήθειες να πω και ένα κάρμα να διατηρήσω καθαρό. Ένα κάρμα, που αυτό θα τα γυρίσει όλα πίσω. Και ένα κάρμα για το οποίο, ξέρω, να φοβάμαι να μπλέξω, εκεί που θα λερωθεί εξαιτίας μου. 

    Και εάν δεν έχεις καταλάβει τι λέω, είσαι πραγματικά τυχερός. Εσύ θα κοιμάσαι σίγουρα καλά τα βράδια. <3 

Εμμανουέλα

Πρωτότυπο κείμενο: http://commitmentissue101.com/2018/01/16/euaisthitastoxeri/