The Commitment Issue 101

“Η Υπόθεση Μας Εκκρεμεί” 
 

Να σου πω θέλω, για αυτά που όχι απλά δεν είχαν happy end, αλλά δεν είχαν καν end και είπαμε φεύγοντας to be continued. Δεν είναι απωθη-μένω και που να πάω, είναι κάτι που δε τελείωσε ποτέ, γιατί ποτέ δεν άρχισε. Γιατί η ζωή, η μοίρα, η φύση, η φάση το έχει κάμνει τέτοιο. To be or not to be, λοιπόνε;  Ξέρεις ποια είναι αυτά που δεν τελειώνουν ποτέ. Αυτά, που πάντα πλανιούνται στον αέρα. Αυτά, που όσοι σας βλέπουν μαζί, το καταλαβαίνουν από πολύ μακριά, ότι κάτι τρέχει και εσείς κοροιδέυετε τους εαυτούς σας. Ή κάτι τέτοιο. Και όλοι ξέρουν, μέχρι και η γιαγιά σου το ξέρει, που λέει ο λόγος. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί κανείς δε μπορεί πρακτικά να πάρει την ευθύνη και να αρχίσει ή να τελειώσει δια παντός το δικό σας θέμα. Τα έχει πει και ο Λεμπέσης.

Και αυτή η ευθύνη δεν είναι κάτι απλό. Λέμε, λέω, για όσους έφυγαν και μας άφησαν με ιστορίες, αναμνήσεις, παρελθόντα, παρόντα, άπαντα και άπατα. Δε τους κατηγορούμε, θα είχαν τους λόγους τους. Εξάλλου και εμείς δε φύγαμε; Αλλά αυτά τα υπολείμματα, που δε ξέρεις τι να τα κάνεις, τελικά τι τα κάνεις; Είναι τα μπαγκάζια σου; Τα βάζεις πλάτη και πας για άλλα; Ή τα βάζεις κάτω από το χαλί; Το δικό μου το χαλί δε χωράει άλλα. Και όχι τίποτα, του Αγίου Δημητρίου τα βάζεις, του Αγίου Κωνσταντίνου τα βγάζεις και πλησιάζει ο Μάιος. Τι είναι; Μια ανάσα δρόμος. Το δικό σου το χαλί πόσα χωράει;

Σήμερα θέλω να έχει αρχή, μέση και τέλος η φάση. Μη μείνει και το κείμενο απωθημένο. Οπότε θα σου πιάσω τους left, τους lovers και μετά τα leftovers. Οκλοκ; Έέέέέέφυγες και είμαι μόνος, έέέέέφυγες χωρίίίίς γιατί. Οκ που κάποιος έφυγε. Ούτως ή άλλως το 60% είναι η φυσική παρουσία στον έρωτα. Το άλλο 40% είναι όλα στο μυαλό σου, αυτό που δε τον έχεις να τον αγκαλιάσεις και αγκαλιάζεις το μαξιλάρι και τον σκέφτεσαι. Ήταν κάποια στιγμή lover σου. Ή και δεν ήταν, ήταν πλατωνική η φάση. Τώρα πάντως δε σου είναι κάτι. Αλλά σου είναι τα πάντα. Πως γίνεται γαμώτο αυτό;

Το μεγαλύτερο σοκ μου, το έζησα όταν είδα τον άνθρωπο που ξυπνούσαμε μαζί, αγκαλιά με έναν άλλο άνθρωπο. Και δεν είναι ότι ξύπνησε το κτητικό λιοντάρι μέσα μου και με πείραξε που είχε αγκαλιά κάποια άλλη. Με πείραξε γιατί συνειδητοποίησα ότι δε θα είχε ποτέ ξανά εμένα. Ότι εγώ δεν είχα πλέον το δικαίωμα να τον αγκαλιάσω έτσι, να είμαι εκεί, μαζί του. Και φυσικά το παράπονο, γιατί όχι εγώ και να είναι κάποιος άλλος στη θέση μου, γιατί έτσι την ένιωθα, θέση μου. Μου πήρε καιρό να αποδεχτώ τον ύμνο “κανείς δεν είναι κανενός” αλλά τα κατάφερα. Μου πήρε και καιρό για να σταματήσω να ανεβάζω παλμούς σε επερχόμενη συνάντηση μου, με το πρώην έτερον ήμισυ. Και πλέον είμαι τόσο ζεν που δεν αφήνω να με αγγίξει κάτι. Σε σημείο κακό, γιατί δε με ακουμπάνε ούτε τα καλά, ούτε τα κακά. Και ο λανθάνων αμυντικός ρομαντισμός μου, τσακίζει κόκαλα. Και νεύρα. Αλλωνώνε.

Στην προκειμένη, θα μου πεις ότι τα leftovers είναι τα ψυχολογικά που μου άφησε αυτή η σκηνή. Μωρέ δεν είναι όμως. Τα leftovers είναι αυτά που αφήσαμε στη μέση και όχι με τον προαναφερθέντα κύριο. Τα leftovers είναι η φάση που γυρνάς σπίτι και πετυχαίνεις στο ράδιο “Μα Έλα Που Δε Ξέρω Πως Να Ξεκολλήσω, Μα Έλα Που Δε Θέλω Κάποιον Άλλο Ν’αγαπήσω”. Γιατί το δικό σας έμεινε στη μέση, ή έστω τελείωσε πρόωρα κι όμως εσύ, θες κι άλλο. Και ελπίζεις και περιμένεις και υπομένεις. Και μένεις. Αχ, ποτ πουρί ατακών κομμίτμεντ κάμνουμε σήμερα αγαπητή τηλεθεάτρια.

Είναι στο αίμα των λοβερζ να φεύγουν. Και είναι στο όνομα των υπολειμμάτων και η φυγή και ο έρωτας. Ορισμένα πράγματα δε τελειώνουν ποτέ, αλλά δεν θα αρχίσουν και ποτέ. Τα καλύτερα είναι τα φυσικά και τα κανονικά. Και αυτά, που δε θα πρέπει να αιτιολογήσεις σε κάποιον, να δικαιολογήσεις την επιλογή σου ή ακόμα και να πρέπει να την υπερασπιστείς. Να μην χρειάζεται να δώσεις εξηγήσεις γιατί με αυτόν, γιατί με αυτήν. Να μη φοβάσαι να σε δώσεις και να θέλεις να σε δίνεις. Να μην έχεις κάτι αόριστο να σου χαλάει τον ενεστώτα. Και αόριστο γιατί δεν μπορείτε να το ορίσετε, γιατί δεν είναι κάτι και αόριστο γιατί είναι στο παρελθόν.

Έχω κουραστεί να φοβάμαι. Να φοβάμαι μην μου φύγουν και να φεύγω, να φοβάμαι ότι δε μπορώ μόνη, ενώ πάντα είμαι μόνη. Έχω βαρεθεί να περιμένω πάνω από τα υπολείμματα και να τα σκαλίζω μπας και βγάλω άκρη και νόημα. Έχω βαρεθεί να λέω ψέμματα. Και ότι τα πράγματα δεν είναι όπως είναι και ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Ξέρεις, όσο πιο πολύ δε συζητάς κάτι ή όσο αργείς να το αντιμετωπίσεις, τόσο πιο πολύ ξεχνάς ότι υπάρχει. Φυσικά και υπάρχει και σε κοιτάει και πρέπει να το πάρεις απόφαση. Απλά δεν είσαι ακόμα έτοιμος. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Το να ετοιμαστείς, να δώσεις τα τέλη και να σηκωθείς να φύγεις. Κοίτα τώρα ε; Αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς τελειώνει. Να φύγεις τρέχοντας.

Η ευτυχία όπως και η καταθλιψάρα, είναι 60% επιλογές. Το υπόλοιπο 40% είναι οι συγκυρίες. Εσύ σε αφήνεις να βουλιάζεις, εσύ και σε σηκώνεις. Εσύ θα πεις το όχι σου και εσύ θα πεις το ναι σου. Αυτό που ξέρω, είναι ότι τα leftovers τα βάζουμε στο ψυγείο, με το σκεπτικό εάν πεινάσουμε να τα χρησιμοποιήσουμε. Και ναι οκ, υπάρχουν οι βραδυνές λιγούρες. Ειδικά εάν έχεις πιει. Αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών πάει στα σκουπίδια. Σταματάς να αφήνεις στη συντήρηση ό,τι μπορεί να σε δηλητηριάσει. Και τώρα δε μιλάω μόνο για το φαγητό.

ΥΓ. Μη τους πεις τα όχι. Δεν αφορούν κανέναν. Καθάρισε πρώτα το ψυγείο σου και μετά τη καρδιά σου, για σένα. Για κανέναν άλλον.

Ένιωσες ότι σε έπιασαν σε κότσο και δε σε λένε καν Κωνσταντίνο; Έπαιξαν με την καρδούλα σου και σε χρησιμοποίησαν; Νιώθεις μαλάκας και δε ξέρεις γιατί; Καλώς ήρθες στο κλαμπ, για σένα θα μιλήσουμε σήμερα!

Κάποια στιγμή δε πρέπει να μιλήσουμε για την ψυχούλα μας και για τους βιασμούς που περνάει από άτομα που έρχονται, παααααίρνουν τα κομμάτια μας, έχουμε δεν έχουμε να τους δώσουμε και μετά φεύγουν για να πάνε στον επόμενο; Πρέπει. Αλλά δε θα κατηγορήσουμε αυτά, ούτε θα τα κλάψουμε. Αρκετά κλάψαμε. Θα μιλήσουμε για την ψυχούλα μας.

Ε και που σε έπιασε και αυτός κότσο; Ε και που ήρθε να παίξει; Ε και; Δεν έπαθες και δεν έμαθες τόσο καιρό; Η Έμμα έμαθε και η Εύα έπαθε είχαμε πει και πέρσι. Προσωπικώς το 2016 ήταν μια χρονιά για μένα, που πέρασα τα πάντα. Έμαθα και έπαθα και έζησα και έκλαψα και τοίχο σήκωσα και να μη ξαναπληγωθώ ορκίστηκα και το προσπάθησα και το κατάφερα και τι κατάλαβα;

Κατάλαβα ότι δεν αξίζει ούτε να δίνουμε εμάς, ούτε να παίρνουμε λιγότερα από όσα αξίζουμε. Κατάλαβα ότι η αξία μας δε μετριέται από τη σημασία, που μας δίνουν οι άλλοι, αλλά από τη σημασία που απαιτούμε. Και την απαιτούμε γιατί την αξίζουμε. Κατάλαβα πως αυτός που σε θέλει, όπως είσαι, θα είναι εκεί χωρίς να του το ζητήσεις. Κατάλαβα πως αυτός που αξίζει φαίνεται. Κατάλαβα πολλά και ακόμα τα χωνεύω.

Κυρίως κατάλαβα (και σε αυτό φταις πολύ εσύ αγαπημένο μου κομμίτμεντ) ότι σαν τον εαυτό σου κανείς δε πρόκειται να σε προσέξει και να σε αγαπήσει. Και όσο εσύ είσαι εκεί για σένα και δεν αφήνεις μαλακίες αν σε αγγίζουν, τότε ούτε και μαλάκας θα νιώθεις για το πως σου φέρονται οι άλλοι. Όσο και να μην έχεις προσδοκίες, πάντα θα επηρεάζει εσένα το πόσο άδικα και λάθος σου φέρθηκε ο άλλος. Το κόλπο όμως είναι να καταφέρεις να δεις, αν αξίζει να πέφτεις. Και πίστεψε με, για τίποτα από όσα σου συμβαίνουν, δεν αξίζει να χάνεις τον εαυτό σου ή να τον παραμελείς. Ε και τι έγινε, που περνάνε και δεν σε ακουμπάνε; Καλύτερα έτσι, δίνουν αξία στα σημαντικά.

Όσο used και να νιώθεις, πάρε ανάσα και σκέψου αν πραγματικά αξίζει. Γιατί τίποτα από αυτά αλήθεια δεν αξίζει. Γιατί όσα αξίζουν τα νιώθεις. Δε σε πονάει ο εγωισμός αλλά η καρδιά. Και είναι τόσο διαφορετικό να νιώθεις άσχημα που χάνεις τον εαυτό σου από το να νιώθεις άσχημα επειδή έχασες ένα άτομο. Και τι άτομο έτσι; Ένα ακόμη χαλαρό γκεστάκι, που δεν είχε ούτε αυτό τα γεννητικά όργανα να πει αλήθεια. Δε βαρεθήκατε να παίζετε; Δεν έχει πλέον σημασία η νίκη. Καμιά νίκη και καμία ήττα. Μιλάμε για τις ζωές μας και τις σχέσεις μας.

Αν κάτι μένει, είναι τρούλυ η αγάπη. Αυτούς, που τους αγαπάς νόου μάττερ γουάτ και έχεις πίστη στο ότι κάποτε θα έρθει η κατάλληλη στιγμή. Και όλα τα άλλα μέχρι τότε, είναι απλά πασατέμπος. Αρκεί όμως να μη τρως και το τσόφλι. Φουντ φορ θοτ αλλά και για τη λιγούρα….