Μεταξύ μας, ε;

Νομίζω ότι σήμερα είμαι πραγματικά έτοιμη να τα πω. Δε ξέρω εάν εσείς θα είστε, αλλά τουλάχιστον θα πω ότι προσπάθησα. Και κοίτα τώρα τι γίνεται. Για αυτό θέλω να σου πω, για το ότι προσπάθησα.

Γενικά, είμαστε όλοι λίγο κότες όταν εμπλέκονται συναισθήματα. Φοβόμαστε μη νιώσουμε, μη δε νιώσουν, μη μας πληγώσουν, μη τους πληγώσουμε, μη, μη, μη, μη, ώσπου τελειώνουμε καταστάσεις, πριν αρχίσουν, με δικαιολογίες που ούτε μετά από χίλια χρόνια δε πρόκειται να γίνουν πιστευτές. Και όλα αυτά, γίνονται μέσα σε ένα παιχνίδι να το πω; Μέσα σε μια φάση παράξενη, στην οποία κρυβόμαστε από το μέσα μας και από τους άλλους, για να μη δουν ότι είμαστε εύθραυστοι, ευάλωτοι, άνθρωποι.

Ίσως βέβαια και να μην είναι 100% έτσι. Γιατί όλα στη ζωή είναι περιπτώσεις και υποπεριπτώσεις. Και δεν έχει τόσο σχέση το οβερθίνκινγκ στην προκειμένη. Κάποιοι μπορεί να μην είναι κότες, απλά να μη γουστάρουνε. Όχι πολύ, ούτε λίγο. Καθόλου. Γιατί αυτός που θέλει, μπορεί. Και αυτός που θέλει, για να μπορέσει θα προσπαθήσει. Και δε θα τα παρατήσει εύκολα, γιατί θεεεμ, τι έρχεται εύκολα στη ζωούλα; Τϊποτις. Και εκεί είναι που το χάνουμε. Γιατί δε μπορούμε με ευκολία να καταλάβουμε τις καθυστερήσεις. Γιατί δε μιλάμε για μπάλα, αλλά για καρδιά. Γιατί λες θα κάνεις υπομονή και θα δείξει ο χρόνος, γιατί αυτό ίσως είναι το μόνο τρου φακτ.

Ο χρόνος δείχνει τα πάντα. Ποιοι έρχονται, ποιοι φεύγουν, πόσο θα κάτσουν, τι σημαίνουν, τι τους θες και τι σε θέλουν. Και σε γιατρεύει και σε κάνει καλά και σε πληγώνει και τα πάντα. Και όταν συμφιλιωθούμε με τον χρόνο και δε ρίχνουμε τις ευθύνες μας σε αυτόν και στο κακό τάιμινγκ, ίσως και να μπορέσουμε να προχωρήσουμε μαζί του. Και συνεχίζοντας, ο χρόνος είναι αυτός λοιπόν που δείχνει τι γίνεται. Και ακόμα και το να μένεις στάσιμος, ενώ όλα γύρω σου τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, πίστεψε με, προσπάθεια θέλει. Και το να σπας το κεφάλι σου με σκέψεις, αντί να σπάσεις αλλουνού, ε και αυτό προσπάθεια είναι.

Αρχίζω λοιπόν να καταλαβαίνω, ότι όταν δε καταλαβαίνω τι συμβαίνει, συμβαίνει πάντα το προφανές. Εάν κάποιος δεν είναι εδώ, δεν ήθελε να είναι εδώ. Εάν κάποιος ήθελε να ήταν εδώ, θα ήταν εδώ. Εάν κάποιος θα ήθελε να σου μιλήσει, θα σου μίλαγε. Εάν σε κάποιον έλειπες, θα στο έδειχνε. Ξέρεις πόση δύναμη έχει ένα τηλέφωνο σε τέτοιες καταστάσεις; Όση έχει και ένα ταξίδι βρε αγαπούλα. Και θα μου πεις, εσύ που τα λες τι έκανες, που ήσουν, γιατί δε πήρες. Ε αγαπούλα, ό,τι αφήνεις, σε αφήνει. Αφήνουμε πράγματα, μόνο όταν ξέρουμε ότι οι προσπάθειες μας, δεν είναι καλοδεχούμενες. Με εννοείς; Τι τους τα δίνεις, εάν δε τα θέλουν; Καρδιά είναι όχι γλάστρα, για να πιάνει χώρο σε ξένο σπίτι.

Μεταξύ μας λοιπόν, έτσι ωραία που στα λέω τώρα, είναι όμορφο να ξέρεις μέσα σου, ότι προσπάθησες για κάτι. Οτιδήποτε και εάν είναι αυτό. Προφανώς και πονάει, το να καταλαβαίνεις, ότι τα άτομα για τα οποία προσπαθείς, δε θέλουν καν αυτό από εσένα και ό,τι είχαν να πάρουν, το πήραν. Αλλά το καταπίνεις και προχωράς με αυτό, γιατί δεν είναι η πρώτη φορά και δε θα είναι και η τελευταία. Και με τούτα και με κείνα, ξαφνικά μεγαλώνεις κι άλλο. Και προχωράς. Και θεεμ, είναι 17 Ιουλίου. Όσο και να βρέχει, όσο και να δουλεύω το πρωί, αλλάζω ρούχα και πάω για μπύρα. Γιατί εντελώς μεταξύ μας, η μπύρα μοιάζει με τον χρόνο. Ειδικά παγωμένη, τα γιατρεύει όλα.

ΥΓ. Δεν μετανιώνουμε για τίποτα στη ζωή μας, αλλά προφανώς και δε χαιρόμαστε με την κατάληξη των πραγμάτων. Το ότι όμως το παλεύουμε ακόμα, μας κάνει χίλιες φορές καλύτερους τυπάδες, από ότι θα ήμασταν με ένα χάπι έντ. Γιατί, τι είμαστε για να έχουμε από τώρα ένα χάπι έντ; Χαζορομαντικοκομεντί του αιεμντιμπί, κάτω από πέντε αστέρια; Όχι…  <3

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.