Εγώ φεύγω, εσύ καίγεσαι, αυτό τελείωσε*

So, #s04e04. “Hey, hey, my, my – Neil Young“. Μελαγχολικό και νοσταλγικό. Έχει μέσα και έναν και δύο και τρεις πόνους. Και έτσι θα κάνουμε και το κομμίτμεντ μας σήμερα, θα τα βγάλουμε όλα στη φόρα! Να ξεκινήσω με το Sons of Anarchy και την διασκευή των Battleme , που το στόλισε ως διαμάντι; Με τους στίχους που βρίσκονται στο suicide note του Curt Cobain; Να σου πω ποιοι στίχοι με πονάνε και τι μου βγάζουν; Πάμε και βλέπουμε.

“Once You’re Gonne You Can Never Come Back, Out Of The Blue And Into The Black”

Το έχεις νιώσει; Αυτό το εάν φύγεις, ότι δεν υπάρχει γυρισμός; Αυτό, που φοβόσουν να κλείσεις τις πόρτες για να μπαινοβγαίνει το παρελθόν, αλλά ξέρεις ότι εάν τις κλείσεις, θα μετακομίσεις κιόλας με τη μία. Αυτό, που όλα τελειώσαν, εάν πάρεις την απόφαση. Ας σηκώσουμε χέρια, όσοι δεχόμαστε τα πάντα, με περίσσια υπομονή, μέχρι όμως να φτάσουμε στα όρια μας. Ας σηκώσουμε χέρια και όσοι θα κάνουμε και μπαμ και μπουμ και θα τους πάρει όλους η μπάλα. Ντάξει, σηκώστε και εσείς οι αθόρυβοι. Αν και νομίζω ότι οι αθόρυβοι είναι αυτοί, που βάζουν τις μεγαλύτερες φωτιές.

“Κing Is Gone But Not Forgotten”

Ή αλλιώς “Αυτούς Που Φεύγουνε Νωρίς, Ποτέ Δε Τους Ξεχνάμε“. Το ότι φεύγεις, το ότι βρίσκεις το κουράγιο και τη δύναμη να πάρεις την απόφαση, να αποδεσμευτείς, από όσα σε καταπιέζουν και σου μαυρίζουν την ψυχή, δε σε κάνει ούτε κακό, ούτε αναίσθητο. Ξέρεις πόσο συναίσθημα κρύβει μέσα μια αναισθησία; Κανείς δε ξεχνάει, απλά συνεχίζει. Όλοι τους θυμόμαστε και όλοι θα μας θυμούνται. Και συνήθως, δεν έχει σημασία πόσα παίρνουμε μαζί μας φεύγοντας, αλλά πόσα αφήνουμε. Και πρόσεξε… Δε μιλάμε ποτέ για αυτούς που μένουν πίσω, αλλά για τα *άλλα*. Για τις αναμνήσεις, για τα ζόρια, για τα χαμόγελα και τους μοιρασμένους ύπνους. Αχ, αυτοί οι μοιρασμένοι ύπνοι. Το δέσιμο στον ύψιστο βαθμό.

“It’s Better To Burn Out Than To Fade Away”

Είπε και έφυγε. Για τον Curt μιλάω. Πόσο παράξενα ορθή κουβέντα; Το να επιλέγεις να “καείς” από το να ξεθωριάσεις. Το να τα κάνεις όλα πόπα, παρά να γίνεις ένα ξεχασμένο δεδομένο σε μια διαίρεση, που ούτως ή άλλως είχε σκοπό να σε αφήσει με αρνητικό υπόλοιπο. Στίχοι, που στοιχειώνουν. Στίχοι, που βρίσκουν πάτημα σε ολόκληρες ζωές.

Πόσα θα ήθελες να πεις και δε λες; Εγώ πολλά. Δε ξέρω τον τρόπο να τα πω, με βολεύει να τα γράφω. Νιώθω ότι είναι το πιο όμορφο και ταυτόχρονα το πιο σημαντικό πράγμα, να βάλεις στην άκρη τον εγωισμό και τη συνήθεια και να ζήσεις, όπως θέλεις και όχι όπως σου έχουν μάθει. Και εάν αυτό σημαίνει το να σηκωθείς να φύγεις πριν την ώρα σου. Θέλει *κότσια*. Θέλει εαυτό και προσωπικότητα και είναι κάτι που δε μπορείς να πάρεις πίσω.

*are you ready for the last act, to take a step you can’t take back?* 

Δεν είναι όλοι έτοιμοι για αυτό το βήμα. Θέλει αρκετά ξημερώματα με ζαλισμένο κεφάλι, εκεί που δε ξέρεις που ακριβώς βρίσκεσαι, για να καταλάβεις που θες να πας. Και εάν καταφέρεις να το βρεις, λίγο πολύ, όλα στην πορεία ξεκαθαρίζουν. Ξέρεις τι θες; Λέμε, λέγαμε βασικά, ότι δεν είναι κακό να μη ξέρεις τι θες. Ξέρεις γιατί. Αλλά όταν το ανακαλύπτεις, δεν έχεις καμία δικαιολογία για να μένεις/επιμένεις/παραμένεις. Πάλι τα ίδια; Πάντα τα ίδια. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει εύκολα. Ναι, μεγαλώνει και ωριμάζει από τα σκατά, που τρώει. Ναι, οι καταστάσεις τον διαμορφώνουν με έναν τρόπο παράξενο. Ας πούμε ότι τον διαβρώνουν. Αλλά ποτέ δε τον αλλάζουν. Το τι ήσουν και είσαι παραμένει ίδιο. Όσο και να στο κλέψουν, όσο και να το χάσεις.

Μελαγχολικό; Νοσταλγικό; Ναι. Προφανώς και εγώ και εσύ, έχουμε *Κάποιον* στο μυαλό μας, όσο ακούμε το *Hey Hey My My*. Ο κάποιος αυτός όμως, μπορεί να είσαι και εσύ ο ίδιος. Ναι, είπαμε ότι κάποιος > ένα εκατομμύριο λόγους. Αλλά κάποια στιγμή, πρέπει να κοιτάξουμε και το *Εγώ*, όσο το *Εσύ* δε γίνεται *Εμείς*. Μέχρι πριν ένα χρόνο, όσο πιο ειλικρινά μπορώ να το παραδεχτώ, όποτε το άκουγα αυτό το κομμάτι, σκεφτόμουν την απώλεια. Αλλά την απώλεια κάποιου, που επέλεξε να φύγει συνειδητά από εμένα. Και με πλήγωνε. Ακόμα πιο ειλικρινά όμως, πλέον το ακούω και θέλω να σηκωθώ να φύγω. Από που; Από παντού. Από ότι με θέλει καλουπωμένη και στριμωγμένη και μπερδεμένη σε κόμπους, που δε λύνονται αλλά πρέπει να κοπούν. Μαχαίρι. 

Και ίσως, το μόνο πράγμα που να είναι *Αιώνιο-Διαχρονικό-Και-Γιαπάντα* , να είναι το Rock-n-Roll. Γιατί αυτό, *Can Never Die*. 

Εμμανουέλα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.